„Przyjęła zaproszenie. Dla człowieka nie pierwszej młodości, jak ja, wiek pand Troyan nis miał żadnego znaczenia. Człowiek młodszy spostrzegłby, że musi być po trzydziestce i że zmarszczki wokół jej oczu utrwaliły się już na dobre. Dla mnie świadczyły tylko o jej poczuciu humoru i temperamencie. Miała wiele wdzięku, którego nie da się opisać. Jej ciemne włosy, matowa bladość cery, piękne ramiona, widoczne współczucie, gdy barman opowiadał nam o swoim chorym synu w Genui, znakomita mimika, gdy naśladowała kapitana, pewność siebie pięknej i czarującej kobiety, przyzwyczajonej do swego powodzenia — oto niepełna lista jej uroków.
Zjedliśmy we trójkę lunch i obiad, a potem tańczyliśmy w sali balowej, w której poza nami nie było nikogo. Ale gdy muzyka przestała grać i Brimmer z panią Troyan ruszyli z powrotem do baru, przeprosiłem ich i posaedłem spać. Zamykając drzwi swojej kabiny pomyślałem sobie, jak miło byłoby gościć panią Troyan. Było to oczywiście niemożliwe, ale wspomnienie jej czarnych włosów i białych ramion wciąż jeszcze żywo i mile podniecała moją wyobraźnię, gdy zgasiwszy światło kładłem się spać. Kiedy cierpliwie oczekiwałem nadejścia snu, uświadomiłem sobie nagle, że pani Troyan jest w kabinie Brimmera.“(14)