„I.eżał po nocach bezsennie i roztrząsał bez końca słowa Thea. Pisał ciągle listy do brata, prosił w nich o wyjaśnienie i szukał środków i dróg, aby móc się samemu wyżywić — ale nadaremnie.
Gdy poszedł po Krystynę, zastał ją w towarzystwie matki, brata, kochanki brata oraz oocego mężczyzny. Paliła czarne cygaro i piła dżin. Bynajmniej nie wydawała się ucieszona, że ma wrócić z nim do domu.
Dziewięć dni w domu matki obudziło w niej dawne nawyki.
— Wolno mi palić cygara, kiedy mi się podoba! — krzyczała. — Nie masz prawa zakazywać mi tego, sama je sobie kupuję. Doktor w szpitalu powiedział wyraźnie, że wolno mi pić wódkę i dżin, ile zechcę.
—Tak, jako lekarstwo dla pobudzenia apetytu. Wybuchnęla ochrypłym śmiechem.
— Lekarstwo na apetyt!... Co za... ciebie! — użyła jednego z ordynarnych wyrażeń, jakich nie słyszał od pierwszych dni ich znajomości.
Nerwy Vincenta nie wytrzymały. Wybuchnął niepowstrzymaną wściekłością. Krystyna odpłaciła taką samą monetą.
— Nie troszczysz się już wcale o mnie! Nie dajesz mi nawet żreć. Dlaczego nie zarabiasz więcej Też mi mężczyzna!
Gdy sroga zima ustąpiła miejsca kapryśnej wiośnie, stan Vincenta pogorszył się jeszcze. Długi jego rosły.
A że żołądek nie był od dawna należycie odżywiany, mścił się teraz. Vincent zwracał, cokolwiek zjadł. Po bólach żołądka przyszła kolej na zęby. Po nocach leżał w męce. Ból zaatakował nawet prawe ucho, które rwało.“(3)