„Dwaj młodzieńcy ściszają głosy. To nie było wczoraj, tylko trzy dni temu. Może opowiadają o jakimś innym generale SS i policji, nie o Kutscherze Ubrani przepisowo marynara do kolan, buty z cholewami, czapka nasunięta na oczy. Co krok, to konspirator. Prawdziwy czy udany, ale obowiązkowo konspiracyjne zmrużenie oka, wydłużony chód, ręka w kieszeni. Nam kobietom trudniej udawać konspiratorki. Nie ustaliłyśmy jeszcze, jak chłopcy, swojego wyglądu. Nie pozujemy na bohaterki, jak to lubią nieraz mężczyźni.
Pod jednym adresem drzwi zamknięte na kłódkę, pod drugim powiedzieli, że Eugenia prawdopodobnie aresztowana. W trzecich drzwiach wymalowana niewiasta nie ma pojęcia, gdzie szukać Eugenii lub też ludzi z PŻ. Radzi, aby o Eugenię już tu się nie dowiadywać. Odeszłam. Razem z Eugenią urywała się moja łączność z kompletem uczennic, które przygotowywały się do matury. Żadna z dziewcząt nie znała mojego adresu, ja również nie wiem, gdzie one mieszkają. O wszystkim wiedziała Eugeniapeżetka. Ona troszczyła się o lokal na wykłady, o nauczycieli. Uczennice, to córki poległych lub zaginionych żołnierzy w 1939 roku. Eugenia zawsze milcząca, jeśli chodziło o jej własne życie, a zawsze gadatliwa, gdy mówiłyśmy na temat uczennic. Mówiła o każdej dużo, ale nigdy nie wymieniła nazwiska i adresu. Wiem o niej tylko tyle, że jest wdową po kapitanie, a pseudonim „Eugenia" to imię jej poległej córki. Nic jej nie mogę pomóc. Ten cichy, zabiegany nieustannie „przyjaciel żołnierza" będzie teraz sam. Może ma jednak kogoś z, tej swojej organizacji Gdzie i kogo Poznałam ją przez Szczepana i Jolę. Jakże to dawno! Dziś nie ma już Joli, Szczepana, nie ma Eugenii. Jeśli żyje, pamięta mój adres. Może odezwie się którego dnia“(10)