„— Mały stareńki — odparła.
I rozeszliśmy się. Jeszcze raz zostałem sam. Zaszedłem do apteki i kupiłem proszki przeciw bólom. Zażyłem dwa na raz w taksówce wiozącej mnie do Grand Hotelu.
Stanąłem w progu sali restauracyjnej. Kelnerzy w smokingach, orkiestra od salonsztiuków, śnieżne stożki serwetek i ceny, które muszą unieść to wszystko — oddzielona od reszty miasta europejskość, wysoce niepewna i raczej dwuznaczna. Zwykle uczestniczyłem w tym za służbowe pieniądze, traktując lokal jako przedłużenie biura. Zaraz wypatrzyłem naszych siedziało ich pięcioro, szóste miejsce czekało na mnie. Mój wyostrzony wzrok utrwalił żywy obraz dokoła Włocha rozłożyły się wachlarzowato cztery osoby z jednej strony moja sekretarka Bożena i Radniewski, z drugiej — prezes Trzos na prezydialnym miejscu i Obuchowski. Podszedłem, usprawiedliwiłem spóźnienie nagłą niedyspozycją Zosi i usiadłem między dwoma wrogami — Radniewskim i Obuchowskim. Włoch zamachał na mój widok rękami, ale zaraz powrócił do flirtu z Bożeną. Ta nie traciła czasu; działała na południowca jak waleriana na kota. Już teraz Włoch, podniecony paru kieliszkami wódki, nie wydawał się zdolny do żadnych rozmów o interesach; należało pozostawić go rozbudzonym chuciom.“(13)