Miałem niewątpliwie więcej

„Miałem niewątpliwie więcej szczęścia niż pozostali koledzy. Już od pewnego czasu zamiast na „godzinę radości" chodziłem do sali gimnastycznej na trening bokserski i pomagałem trenerowi w szkoleniu nowicjuszy, którzy ochotniczo zapragnęli uprawiać tę męską dyscyplinę sportu.
I oto z dawna oczekiwana przysięga wojskowa. Zamknięcie wstępnego etapu służby. Chwila zadumy nad czasem minionym, konfrontacja marzeń z prozą życia w mundurze i nasuwające się mimowolnie pytanie czy to jest właśnie to Na szczęście nie mam żadnych wątpliwości. Czuję, że jestem na właściwym miejscu.
Na przysięgę przybywa, jako służbowy zwierzchnik unitarnego kursu, komendant Szkoły Podchorążych Piechoty (o ile dobrze pamiętam, pułkownik Bociański). Jej siedziba — Komorowo koło Ostrowi Mazowieckiej ze 40 kilometrów od naszych koszar. Nie ma natomiast rodzin rekrutów. Tym razem podniosły akt ślubowania odbędzie się w ściśle wojskowym gronie.
Porządek uroczystości chyba nieznacznie odbiegał od dzisiejszego, tylko słowa roty przysięgi inne. Patrząc na sztandar, z przejęciem powtarzam tekst ślubowania. Wypowiadane zdania głęboko zapadają w duszę. Tak, jak pragnąłem, jestem żołnierzem i to już nie rekrutem, ale podchorążym.“(1)